Terapia manualna jest koncepcją badania i leczenia pacjenta. Zajmuje się: diagnozowaniem i leczeniem zaburzeń strukturalnych narządu ruchu (stawów, mięśni, nerwów). Dzięki rozbudowanemu schematowi badania różnicującego, fizjoterapeuta jest w stanie za pomocą szczegółowego wywiadu i badania odnaleźć zaburzone struktury, stwierdzić stopień ich uszkodzenia oraz przeanalizować mechanizmy pojawienia się dolegliwości. Tym samym stawia hipotezę zaburzenia strukturalnego u pacjenta. System terapii manualnej wiąże się przede wszystkim z obszernym wywiadem i wnikliwym badaniem, co w przypadku odwracalnych zaburzeń narządu ruchu jest najistotniejsze. Przyczyna dolegliwości leży często w dysproporcji pomiędzy możliwościami tkanki do przyjmowania obciążenia, a jej rzeczywistym obciążaniem.
Leczenie polega na zniesieniu tej dysproporcji i przywracaniu fizjologicznej „symbiozy” pomiędzy stawami, mięśniami i strukturami nerwowymi. Jako leczenie stosowane są techniki: mobilizacji stawów, neuromobilizacje struktur nerwowych, leczenie tkanek miękkich (tj. mięśni, więzadeł, ścięgien).
W terapii wykorzystywane są poniżej przedstawione środki terapeutyczne:
– głęboki masaż poprzeczny,
– mobilizacje/manipulacje,
– rozciąganie torebki stawowej,
– trakcja.
Głęboki masaż poprzeczny jest specyficzną techniką mobilizacji tkanek, która jest przeprowadzana poprzecznie do ich przebiegu (mięśnie, ścięgna, więzadła), przez co próbujemy utrzymać lub/i odtworzyć naturalną ruchomość.
Wskazania to:
– małe uszkodzenia mięśniowe,
– uszkodzenia ścięgien i pochewek ścięgnistych,
– uszkodzenia więzadeł.

Manipulacja – celem manipulacji jest redukcja (zmniejszenie) przepukliny. Manipulacje są bezpieczne, kiedy, właściwy manewr wykonany prawidłowo technicznie wykonywany jest z właściwych wskazań.

Trakcja – w przypadku, kiedy wywiad i badanie każe nam przypuszczać wystąpienie przepukliny jądra miażdżystego, jako leczenie zostanie wybrana trakcja. Mechanizmem i efektem trakcji jest aktywna dekompresja.