Układ limfatyczny jest układem dodatkowym systemu żylnego, odpowiedzialnym za odtransportowanie substancji i cieczy, które nie mogą być usunięte z tkanki łącznej przez układ żylny: produktów metabolicznych, komórek obumarłych i zmutowanych oraz obcych antygenowo, jak bakterie, wirusy, grzyby, pasożyty oraz nieorganiczne cząsteczki, które wniknęły przez naskórek lub śluzówkę do głębszych warstw tkankowych. Obrzęk limfatyczny występuje na skutek wrodzonej niewydolności lub uszkodzenia układu limfatycznego (naczyń i/lub węzłów chłonnych), powodujących obniżoną wydajność odpływu chłonki (limfy). W następstwie zalegania chłonki dochodzi do ciężkich zaburzeń funkcji tkanek i narządów oraz zastępowania ich struktur komórkowych przez tkankę łączną i tłuszczową. Często dochodzi do nawracających zapaleń skóry i naczyń chłonnych przebiegających z gorączką.

Głównym celem kompleksowej terapii obrzękowej jest zmniejszenie,ustabilizowanie oraz usunięcie obrzęków, krwiaków i zastojów.Polega ona na technikach mających na celu łagodne i delikatne „przepychanie” wody i białek w kierunku obszaru ujściowego Nie zastąpiona po urazach, zabiegach chirurgicznych i plastycznych np. mastektomii, rekonstrukcji więzadeł, liposukcji, skręceniach.

Funkcje układu limfatycznego:

  • Ochrona immunologiczna dzięki funkcji filtracyjnej węzłów chłonnych.
  • Ewakuacja substancji limfatycznych, które ze względu na swoją wielkość, nie są odprowadzane przez naczynia włosowate układu żylnego np. tłuszcz, martwe komórki powstałe w wyniku urazów, cząsteczki białek czy produkty przemiany materii.

W skład Koncepcji Terapii Obrzękowej wchodzi:

  • manualny drenaż limfatyczny
  • terapia kompresji (uciskowa)
  • terapia ruchowa przy zachowanej kompresji
  • terapia obrzęku (stosowana przy obrzęku limfatycznym)
  • pozycje ułożeniowe
  • terapia oddechowa

Metoda Kompleksowej terapii obrzękowej pochodzi z Niemiec. Pierwszą szkołę założył w 1969 r. W Essen Dr Asdonk „Vodder-Schule”, na bazie której powstała później Asdonk-Schule. W Schwarzwaldzie została założona Feldbergklinik Dr Asdonk.

Terapię obrzękową stosuje się m.in. przy:

  1. Obrzękach limfatycznych (wrodzone choroby układu limfatycznego oraz np.: po usunięciu węzłów chłonnych i w leczeniu nowotworów)
  2. Obrzękach pourazowych (po zabiegach operacyjnych, towarzyszące złamaniom, skręceniom, uderzeniom, oparzeniom, kontuzjom. Bardzo szerokie zastosowanie w sporcie)
  3. Niewydolności żylnej (np. żylaki, zapalenia żył, owrzodzenia goleni)
  4. Obrzękach powstałych z powodu braku aktywności ruchowej (np. udar mózgu, porażenia)
  5. Obrzękach lipidowych (cellulitis)
  6. Obrzękach idiopatycznych
  7. Obrzękach zapalnych (w przebiegu choroby reumatycznej czy na skutek radioterapii)
  8. Obrzękach towarzyszących zaburzeniom krążenia tętnic (obrzęki przy miażdżycy zarostowej tętnic po rekonstrukcji naczyń).